AnafiFF 2026
Οι ταινίες
"Cartographies of Absence" - Επιμέλεια: Stelios Christoforou
Ένας τόπος που υπάρχει, αλλά μοιάζει να ξεγλιστρά.
Μια γη που θυμόμαστε μέσα από παραμορφώσεις, αφηγήσεις και ίχνη του παρελθόντος.
Στις ταινίες αυτού του προγράμματος, το τοπίο γίνεται ασταθές: στοιχειωμένο από τη μνήμη, διαμορφωμένο από την ιστορία και μετασχηματισμένο μέσα από την απουσία, τον εκτοπισμό και το πέρασμα του χρόνου. Οι χώροι κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, κουβαλώντας ίχνη εργασίας, οικογένειας, καταστροφής και επιβίωσης. Τα σπίτια μετατρέπονται σε ερείπια, τα σώματα λειτουργούν σαν φορείς μνήμης, και το παρελθόν παραμένει παρόν όχι σαν νοσταλγία, αλλά σαν κάτι υλικό — χαραγμένο στις κινήσεις, στα αντικείμενα και στο ίδιο το έδαφος.
Αυτό που προκύπτει είναι μια αποσπασματική γεωγραφία, όπου η αίσθηση του ανήκειν παραμένει αβέβαιη και κάθε τοπίο μοιάζει να κουβαλά το φάντασμα κάποιου άλλου.
"Film to exist, exist to resist”" - Επιμέλεια: Stavros Markoulakis
Σε τόπους σημαδεμένους από τη σιωπή, την εξαφάνιση και τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης, η ίδια η πράξη της κινηματογράφησης μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης. Στις ταινίες αυτού του προγράμματος, η κάμερα λειτουργεί ως εργαλείο επιβίωσης, μαρτυρίας και επαναδιεκδίκησης της μνήμης απέναντι σε δυνάμεις που επιχειρούν να την εξαφανίσουν. Εικόνες καταγράφονται πίσω από παράθυρα, ανασύρονται από αποικιακά αρχεία, μεταφέρονται μέσα από ανώνυμες φωνές ή ξεθάβονται από τοπία στοιχειωμένα από τον εκτοπισμό και την απώλεια. Μέσα από πειραματικές φόρμες και αποσπασματικές αφηγήσεις, οι δημιουργοί μετατρέπουν τον κινηματογράφο σε ένα ζωντανό αρχείο, όπου προσωπικές χειρονομίες αποκτούν συλλογική και πολιτική διάσταση.
Από διαδηλώσεις που κινηματογραφούνται κρυφά στο Ιράν μέχρι Παλαιστίνιους που αντιστέκονται στην αορατότητα μέσα από τον ήχο και τη μαρτυρία, αυτές οι ιστορίες επιμένουν στη δύναμη της εικόνας και στην ικανότητά της να επιβιώνει πέρα από τη βία, τα σύνορα και τη σιωπή. Ερείπια, προγονικά ίχνη, φθαρμένο φιλμ, ορυχεία, αστέρια και ξεχασμένες αρχιτεκτονικές συνθέτουν έναν ευρύτερο αστερισμό μνήμης που συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που αναδύεται δεν είναι μόνο μια πράξη ανάμνησης, αλλά μια ήσυχη μορφή επανάστασης, μεταφερόμενη μέσα από εικόνες και φωνές που επιχειρούν να φανταστούν ένα διαφορετικό μέλλον — όπου το να κινηματογραφείς σημαίνει να υπάρχεις, και το να υπάρχεις σημαίνει να αντιστέκεσαι.
"Soft Geographies: Between Soil and Sky, Before the City" - Επιμέλεια: Helene Stergiopoulou
To “Soft Geographies: Between Soil and Sky, Before the City” συγκεντρώνει έξι ταινίες που προσεγγίζουν τη φύση όχι ως ένα παθητικό φόντο, αλλά ως μια ζωντανή δύναμη άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μνήμη, την ταυτότητα, την επιβίωση και τη φροντίδα. Μέσα από δάση, ποτάμια, ακτογραμμές, κήπους και αστικά τοπία, το πρόγραμμα εξερευνά τις εύθραυστες συναισθηματικές και πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, τα ζώα και τα οικοσυστήματα που κατοικούν — και ολοένα περισσότερο απειλούν.
Μέσα από μυθοπλαστικές και ντοκιμαντερίστικες φόρμες, οι επιλεγμένες ταινίες εξετάζουν τι σημαίνει να συνυπάρεις σε περιβάλλοντα διαμορφωμένα από την εκμετάλλευση, τον εκτοπισμό και την οικολογική βία. Τα δάση αντιστέκονται στην ανθρώπινη απληστία, τα ποτάμια κουβαλούν μνήμες προηγούμενων γενεών, τα ζώα μετατρέπονται σε σιωπηλούς μάρτυρες, ενώ τα ίδια τα τοπία εμφανίζονται ως ζωντανά αρχεία τραύματος, ανθεκτικότητας και της ανάγκης του ανθρώπου να ανήκει κάπου.
“Interdisciplinary Measures” - Επιμέλεια: Tassos Mallios
Ας παίξουμε «δύο αλήθειες κι ένα ψέμα»:
α) η αστυνομία δεν είναι εδώ για να σε προστατεύσει,
β) οι ιδιοκτήτες αναλαμβάνουν όλο το ρίσκο,
γ) η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελεί την τελική μορφή της ανθρώπινης διακυβέρνησης.
Είτε μάντεψες σωστά, είτε συνεχίζεις να πιστεύεις στα παραμύθια της αέναης οικονομικής ανάπτυξης. Αυτή η ενότητα μάς καλεί να εξερευνήσουμε τη σύγχρονη ύπαρξη μας μέσα στον μετακαπιταλισμό και να αναλογιστούμε την εύθραυστη φύση των σύγχρονων δημοκρατιών μας. Η ψευδαίσθηση διατηρεί ανέπαφη την πρόσοψη ενός μεταβαλλόμενου συστήματος εξουσίας, ενώ η πειθαρχία εξασφαλίζει την ομαλή μετάβαση σε μια νέα παγιωμένη πραγματικότητα.
Τι λετε, θα παλέψουμε ή θα θρέψουμε λοιπόν το τέρας;
“Di*k pics and goodbyes” - Επιμέλεια: Sarnt Utamachote
Είναι πλέον συνηθισμένο να λαμβάνει κανείς ένα ανεπιθύμητο di*k pic σε μία εφαρμογή και, την ίδια στιγμή, ένα μήνυμα χωρισμού σε κάποια άλλη. Ζούμε σε μια εποχή όπου διαφορετικές πραγματικότητες και συναισθήματα συμπυκνώνονται μέσα στο φαινόμενο της ψηφιακής οικειότητας. Οι άνθρωποι μπορούν να εκφράζουν ευαισθησία ή μοναξιά σε υπερσεξουαλικοποιημένες εφαρμογές όπως το Grindr ή το Bumble, ενώ άλλοι εκδηλώνουν επιθυμία μέσα από πιο «επίσημες» πλατφόρμες όπως το LinkedIn ή ακόμη και μέσω videogames.
Το πρόγραμμα “Di*k Pics and Goodbyes” συγκεντρώνει ταινίες μικρού μήκους που καταγράφουν αυτή τη συνθήκη της σύγχρονης ζωής, εξερευνώντας τις σχέσεις ανάμεσα στη σεξουαλική επιθυμία, την αφύπνιση, την ψηφιακή οικειότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις και τον ίδιο τον κινηματογράφο. Αντλώντας από τη σημερινή κουλτούρα του dating και των hookups — τόσο στη queer όσο και στη straight εμπειρία — το πρόγραμμα παρατηρεί πώς τα di*k pics και οι αποχαιρετισμοί ανταλλάσσονται διαρκώς, σε έναν κόσμο όπου το γέλιο και η συγκίνηση δεν λειτουργούν ως αντίθετα, αλλά συνυπάρχουν συνεχώς.
"Only Dreams Can Dictate My Reality" - Επιμέλεια: Stavros Markoulakis
Κάπου ανάμεσα στο όνειρο και τη μνήμη, εκεί όπου η επιθυμία καίει σιωπηλά και ο κόσμος αρχίζει να χάνει το σχήμα του. Σε μια εποχή όπου τα φαντάσματα επιστρέφουν μέσα από ποθητά σώματα, φωνές αντηχούν πέρα από τον χρόνο και μακρινά αστέρια κρατούν ζωντανά ξεχασμένα τραγούδια, αυτές οι ταινίες περιπλανώνται σε τοπία διαμορφωμένα από τον μύθο, την προφητεία και την ασταθή λογική των ονείρων. Η πραγματικότητα γλιστρά σε στοιχειωμένα πεδία όπου το πένθος, η τεχνολογία, η επιθυμία και το ασυνείδητο μπλέκονται μεταξύ τους, επιτρέποντας σε θαμμένα συναισθήματα και ανορθόλογες παρορμήσεις να αναδυθούν αργά στην επιφάνεια.
Από την τεχνητή νοημοσύνη που εισβάλλει στους πιο προσωπικούς εσωτερικούς κόσμους μέχρι την εφηβική επιθυμία που μετατρέπεται σε κάτι πυρετικό και καταστροφικό, οι ιστορίες αυτές κινούνται ανάμεσα στο τρυφερό και το ανοίκειο. Τα σώματα γίνονται φορείς κληρονομημένων μνημών, οι φιλίες διαλύονται κάτω από κοσμικούς ουρανούς και η ίδια η φύση μοιάζει να απαντά μέσα από τη σιωπή, την καταστροφή και τις εμφανίσεις. Αυτό που απομένει είναι θραύσματα: μια φωνή, ένα άγγιγμα, ένα ξεχασμένο τραγούδι που τρεμοπαίζει για λίγο μέσα στο σκοτάδι, σε κόσμους όπου τα όνειρα καθορίζουν την πραγματικότητα.
Παράλληλα Προγράμματα
“To document is to learn how to die” - Επιμέλεια: Katerina Markoulaki & Raisa Desypri
«Η πίεση που ασκεί το πραγματικό πάνω στη συνείδηση είναι ιδιαίτερα έντονη για εκείνον που δημιουργεί αισθητικά αντικείμενα.»
— Tim Carpenter, To Photograph is to Learn How to Die (2022)
Από το ντοκιμαντέρ και το essay film μέχρι το docufiction, αυτό το πρόγραμμα εξερευνά τις διαδικασίες αρχειοθέτησης αλλά και διαγραφής της μνήμης. Μέσα από πέντε avant-garde έργα, περιπλανιόμαστε ανάμεσα σε αρχαία ελληνικά ερείπια, τα βουνά της Ηπείρου, παλαιστινιακά τοπία πριν τη Νάκμπα, τους μεταλλωρύχους της Σερίφου των αρχών του 20ού αιώνα και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Οι ταινίες θέτουν ερωτήματα γύρω από τη θεσμική διαχείριση της ιστορίας, αλλά και τον δημιουργικό ρόλο της καταγραφής, της καταστροφής, της υλικότητας και — πάνω απ’ όλα — της αντίστασης.
“REALITY UNDER CONSTRUCTION” - Επιμέλεια: Stelios Christophorou
Ένα σώμα εμφανίζεται στην οθόνη.
Ένα δωμάτιο που παρακολουθεί.
Μια μορφή παγιδευμένη κάπου ανάμεσα στον μύθο και τον κώδικα.
Αυτές οι ταινίες κινούνται μέσα από διαφορετικές τεχνολογικές γλώσσες, μοιράζονται όμως ένα κοινό έδαφος: την αστάθεια της παρουσίας. Η εικόνα δεν λειτουργεί πλέον ως ίχνος ενός γεγονότος που συνέβη, αλλά ως ένας χώρος όπου η πραγματικότητα κατασκευάζεται, διαμεσολαβείται και κάποιες φορές επινοείται εξ ολοκλήρου. Το πρόγραμμα δεν αντιμετωπίζει την τεχνολογία ως απλό εργαλείο, αλλά ως μια συνθήκη που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, επιθυμούμε, θυμόμαστε και κατασκευάζουμε τον εαυτό μας. Αλγόριθμοι, συστήματα παρακολούθησης, εικονικοί χώροι και ψηφιακά δίκτυα μετατρέπονται σε αόρατες δομές μέσα από τις οποίες σώματα, συναισθήματα και ταυτότητες επαναδιαπραγματεύονται διαρκώς.
Αυτό που παραμένει αβέβαιο δεν είναι μόνο τι ακριβώς κοιτάμε, αλλά και ποιος — ή τι — μας κοιτά πίσω.
“Pixelated and Queer” - Επιμέλεια: Sarnt Utamachote
Μέσα από μια επιλογή ταινιών μικρού μήκους από τα τελευταία 20 χρόνια του XPOSED Queer Film Festival Berlin (που ιδρύθηκε το 2006 από τον Bartholomew Sammut), το πρόγραμμα “Pixelated and Queer” εξερευνά τη διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση των κινηματογραφικών μέσων. Από τα 2D videogames, την κουλτούρα του internet και το αναλογικό Super 8, μέχρι τις τεχνικές dubbing, τις επεκταμένες εικονικές πραγματικότητες, το TikTok και τα social media, οι ταινίες παρακολουθούν τον τρόπο με τον οποίο η queer κινηματογραφική έκφραση μετασχηματίζεται μαζί με τα ίδια τα μέσα της εικόνας.
Σε διάλογο με τη θεματική του ANAFI 26, “How Soon Is Now”, το πρόγραμμα θέτει το ερώτημα του τι σημαίνει «σύγχρονο» σήμερα — και πώς αυτή η έννοια αντανακλάται στις κινηματογραφικές φόρμες και τεχνολογίες που διαμόρφωσαν το queer σινεμά τα τελευταία είκοσι χρόνια.
