AnafiFF 2024
Οι ταινίες
"The Earth We Inherit: Family, Memory, and Ecology" - Curated by Helene Stergiopoulou
Σε μια εποχή κλιματικής θλίψης και ψηφιακής υπερφόρτωσης, αυτές οι ταινίες επαναφέρουν τη φύση ως μια σωματική, ζωντανή δύναμη — μια δύναμη που διαμορφώνει οικογένειες, μνήμες και τις κληρονομιές που κουβαλάμε. Μέσα από οικείες αφηγήσεις, θέτουν το ερώτημα: πώς πενθούμε έναν κόσμο που πεθαίνει ενώ ταυτόχρονα φροντίζουμε τη νέα ζωή; Μπορούν οι δεσμοί με τους προγόνους να μας οδηγήσουν πίσω σε μια οικολογική αμοιβαιότητα;
Από τη γέννηση έως την ταφή, τα έργα αυτά θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο ανθρώπινο δράμα και το δέος του φυσικού κόσμου, καταγράφοντας τις σιωπηλές εξεγέρσεις της γονεϊκότητας, το βάρος των κληρονομημένων τοπίων και τα εύθραυστα νήματα που μας συνδέουν με τα άλλα είδη. Μας καλούν να ακούσουμε: τους ψιθύρους του εδάφους, το τρίξιμο του πάγου, την ανάσα των πλασμάτων στα οποία έχουμε ξεχάσει ότι ανήκουμε.
Εδώ, τα χέρια που αγκαλιάζουν νεογέννητα σκαλίζουν ταυτόχρονα τις στάχτες των δασών. Οι ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά γίνονται χάρτες για να διασχίσουμε τόσο την προσωπική όσο και την πλανητική απώλεια. Οι ταινίες αποκαλύπτουν πώς ένα νανούρισμα αντηχεί σαν τον αναστεναγμό ποταμών που απειλούνται, πώς η πράξη της μνήμης γίνεται πράξη οικολογικής αντίστασης.
Σε αυτό το ενδιάμεσο πεδίο, ανάμεσα στο οικείο και το απέραντο, η θλίψη και η αναγέννηση δεν είναι αντίθετα, αλλά συνοδοιπόροι — υπενθυμίζοντάς μας ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες της γης, αλλά κληρονόμοι και προσωρινοί επισκέπτες της, δεμένοι μαζί της τόσο βαθιά όσο οι ρίζες με τον βράχο.
"Unapologetically Her" - Curated by Stavros Markoulakis & Maya Sfakianaki
Το Unapologetically Her κινείται μέσα στις σιωπηλές καταιγίδες και τους ηχηρούς ψιθύρους της γυναικείας εμπειρίας, σε αφηγήσεις όπου η επιθυμία δεν είναι μια ήπια παράκληση, αλλά ένστικτο· όπου ο πόθος ξεχειλίζει, αφήνοντας ίχνη σε χέρια, χείλη και μνήμη. Δεν πρόκειται για ιστορίες εγκράτειας, αλλά για γυναίκες που αφήνονται, που εγκαταλείπουν τον έλεγχο και ακολουθούν τον παλμό τους σε εκείνους τους απαλούς, χαοτικούς χώρους όπου η αγάπη και η αυτογνωσία μπλέκονται.
Ξεκινάμε με το She Stays της Marinthia Gutiérrez, όπου μια νύχτα στο κέντρο της Τιχουάνα ξεδιπλώνεται σαν προαίσθημα· μια γυναίκα αιωρείται ανάμεσα στη στιγμή και στη μοίρα που περιμένει να συναντήσει. Στο I Want to Know What Love Is της Hanna Järgenstedt, ένα χαμένο τρένο εκτροχιάζει τα σχέδια της νύχτας, μετατρέποντας την αναζήτηση ενός φευγαλέου έρωτα σε μια απρόβλεπτη διαδρομή μέσα από την επιθυμία και την τύχη. Τέλος, το What Mary Didn’t Know της Konstantina Kotzamani μας μεταφέρει σε μια μεσογειακή κρουαζιέρα, όπου μια έφηβη περιπλανιέται ανάμεσα στα νέον φώτα ενός καζίνο και σκοντάφτει στο λαμπερό άνοιγμα του πρώτου έρωτα, με τρυφερότητα και μια αίσθηση παράξενου θαύματος.
Παιχνιδιάρικο αλλά άγριο, εύθραυστο αλλά άθραυστο. Εδώ, η αγάπη δεν είναι μία μόνο νότα, αλλά μια ατίθαση συγχορδία: γλυκιά, ασύμφωνη και αδύνατο να ξεχαστεί. Εδώ, το θηλυκό βαδίζει ξυπόλυτο στο άγνωστο, διεκδικώντας κάθε βήμα ως δικό του.
"You only have to let the soft animal of your body love what it loves" - Curated by Klara Tsoumpleka
Σε ένα πρώην μαντρί, που έχει πλέον μετατραπεί σε dancefloor (Μάντρες), άγνωστοι άνθρωποι συναντιούνται για να ιδρώσουν μαζί. Τόσο το club όσο και το μαντρί περιορίζουν σώματα — ζωικά και ανθρώπινα — σε μια κατάσταση εγκλεισμού. Ενώ τα ζώα υφίστανται τον περιορισμό ως μορφή επιβεβλημένου ελέγχου, οι άνθρωποι παραδίδονται σε αυτόν οικειοθελώς — αναζητώντας διαφυγή, συνύπαρξη και απόλαυση μέσα στα όριά του.
Αταβιστικές μνήμες μεταφέρονται στα ζώα που όλοι νοσταλγούμε να γίνουμε. Ποιοι είναι οι χώροι που μας περιέχουν και πώς κουβαλάμε τα ίχνη τους στον ιδρώτα που απελευθερώνουμε μέσα από την κοινή μας κίνηση; Μπορούμε να γίνουμε αυτό που κάποτε ήμασταν· μια απαλή, ρυθμική, διαρρέουσα μάζα από αλάτι, σάλιο και δάκρυα; «Το να γίνεσαι ζώο σημαίνει να απο-εδαφικοποιείσαι» (Deleuze και Guattari). Η απο-εδαφικοποίηση εδώ είναι μια διάχυση του εαυτού στο πλήθος, της μνήμης στην κίνηση. Το να γίνεσαι ζώο στο dancefloor δεν αφορά τη μίμηση, αλλά τη διαφυγή από προκαθορισμένες μορφές.
Αυτή η site-specific προβολή προσεγγίζει τη ζωικότητα μέσα από διαφορετικά πρίσματα, αποτίοντας φόρο τιμής σε εκείνους που υπήρξαν πριν από εμάς. Χαρτογραφεί μια queer γενεαλογία, μια διαισθητική ανάμνηση αυτού που αναζητούμε μέσα στον ρυθμό· να «αφήσουμε το απαλό ζώο του σώματός μας / να αγαπά αυτό που αγαπά» (Mary Oliver). Οι επιλεγμένες ταινίες μας αποκαλύπτουν κάτι νέο για τα ζώα και κάτι παλιό για εμάς τους ίδιους.
"The Lure of the Rural: We, the essence of places" - Curated by Raisa Desypri & Katerina Markoulaki
Τι είναι αυτό που συγκροτεί μια κοινότητα;
Από την Ιρλανδία, στην Ουαλία και τα Μέγαρα, η πραγματικότητα και ο κοινωνικός ρεαλισμός των αγροτικών κοινοτήτων και των ζώων τους συνυφαίνονται, μεταβαίνοντας από τον ρεαλισμό σε αλληγορικές αφηγήσεις με αισθητική εμπνευσμένη από τη λαογραφία.
Μέσα από διαφορετικές οπτικές πάνω στο αγροτικό τοπίο, κάθε ταινία προσφέρει έναν ξεχωριστό φακό για τη ζωή στην ύπαιθρο — παρατηρώντας, αντανακλώντας, φανταζόμενη και ονειρευόμενη την καθημερινότητα με διαφορετικούς τρόπους.
Μέσα από πέντε δημιουργούς σε έναν δημιουργικό διάλογο, η επιλογή επαναπροσεγγίζει την αγροτική εμπειρία, αγγίζοντας θέματα όπως το ανήκειν, η queerness, το πένθος, η θρησκεία, η παράδοση και η σχέση ανθρώπου–μη ανθρώπινου.
Με αυτή την επιλογή, προσκαλούμε το κοινό να βιώσει μια συνάντηση ανάμεσα στο οικείο και το άγνωστο, το καθημερινό και το υπερφυσικό, το οικείο και το ανησυχητικό, θέτοντας το ερώτημα: είναι η χλωρίδα και η πανίδα προέκταση του εαυτού μας;
Από το Mauled by a Dog του Sion Thomas έως το Protogala του Παναγιώτη Παπαγκράγου, και σε όλα όσα μεσολαβούν, αυτές οι ταινίες εξετάζουν ανθρώπους, ζώα και τόπους μέσα από μια σχέση αλληλεπίδρασης, όπου το ένα διαμορφώνει και διαμορφώνεται από το άλλο.
Μαζί, εμβαθύνουν σε σκοτεινές, χιουμοριστικές αλλά και τρυφερές αποτυπώσεις της αγροτικής ζωής, μέσα από προσωπικές και συλλογικές εμπειρίες, οικογενειακές και κοινοτικές, υπενθυμίζοντάς μας πως πολλά παραμένουν αθέατα πίσω από κλειστές πόρτες στις μικρές αυτές κοινότητες.
